Jak oceniamy postępy?

Poprawa nie zawsze przebiega liniowo. Dlatego porównujemy kilka elementów: nasilenie objawów, tolerancję wysiłku, siłę oraz wykonanie określonego ruchu. Przykładowo przy problemie Achillesa można obserwować chodzenie, wspięcia na palce i reakcję po treningu. Z kolei przy łokciu sprawdza się chwyt oraz czynności zawodowe.

Badanie USG może uzupełnić ocenę, ale sam obraz nie przesądza o sprawności. W związku z tym decyzje dotyczące obciążania opieramy także na badaniu funkcjonalnym. Co więcej, pacjent otrzymuje jasne wskazówki dotyczące aktywności pomiędzy wizytami.

Powrót do pracy i sportu

Termin powrotu zależy od rodzaju problemu oraz wymagań konkretnej aktywności. Praca siedząca obciąża tkanki inaczej niż bieganie, skakanie albo wielokrotne używanie narzędzi. Dlatego zalecenia nie powinny opierać się wyłącznie na liczbie dni od zabiegu.

Najpierw pacjent wykonuje zadania o przewidywalnej intensywności. Później można stopniowo zwiększać czas, opór lub szybkość ruchu. Jednocześnie obserwujemy reakcję podczas wysiłku oraz w kolejnej dobie. Jeśli objawy pozostają stabilne, plan może przejść do trudniejszego etapu. Natomiast wyraźne pogorszenie jest sygnałem do zmiany obciążenia i ponownej oceny.

W przypadku sportowców końcowym etapem mogą być ćwiczenia zbliżone do wymagań dyscypliny. Z kolei osoby pracujące fizycznie przygotowują się do powtarzalnych czynności zawodowych. Dzięki temu powrót do aktywności wynika z odzyskanej funkcji, a nie tylko z chwilowego zmniejszenia bólu.